vast in je eigen moeras, Wenske Pasman, Supervrouwencoach, persoonlijke energie

Vast in jouw eigen klote moeras

Ik ben op mijn werk, doe mijn allerbeste best.
Maar ik zie hun gezichten, hoor de woorden.
Ook als ik er niet ben.

Ik weet dat je het niet kunt zien;
hoe moe ik ben,
hoe onmachtig ik me voel.

Want er is geen verband, geen recept of vakje waarin ik pas,
waardoor de chaos vanbinnen voor iedereen daarbuiten,
wat begrijpbaarder wordt.
Vatbaar. Meetbaar. Benoembaar.

Ja, ik blijf lachen. Een brede grijns.
Ook al kan ik wel janken.
Maar oude indianen huilen niet.
Het is het laatste houvast wat ik heb. Een kleine stukje van mijn normale ik.
Als een sprankje hoop.
In het verder donker uitzichtloze moeras waar ik mezelf heb in gewerkt. In Gewerkt. Letterlijk. Er in – maar zonder idee hoe ik hier ooit weer uit kan komen.

Ik ben het kwijt. Mezelf. De Weg. De Oplossing. Het hoe. En al mijn energie en vertrouwen.

Alles is hetzelfde. Maar voor mij is het allemaal veranderd. Of zou er moeten veranderen. Alleen blijf ik doorgaan. Moddertrappen en hopen. Het is het enige wat ik begrijp en kan. Stug doorgaan tot een einde.

Ik zie hun gezichten, hoor de woorden.
De vragen, verklaringen, invullingen en adviezen.
Ook als ik er niet ben.

En ik wens dat er iemand was.
Iemand die het begreep.
Een wijs mens die me de weg liet zien.
Zonder die woorden die zeggen hoe snel je moet, hoe vaak en op welke manier.

Omdat zij weet, net als jij, dat het je eigen weg is.
Een route door dat verdomde moeras waar nog niemand eerder is geweest.
Jouw moeras, jouw proces, jouw pad, jouw groei of ontwikkeling.

Zij houdt voor jou het licht, de liefde in haar hand. En schijnt bij op de vage signalen en aanwijzingen die je door de mist in je hoofd niet zag.

Zodat het mogelijke duidelijk wordt in het onmogelijk.
Je een helder iets ontwaard in het donkere niets.
En steeds zekerder je voeten vooruit kunt plaatsen.

Doorgaan, zeker.
Maar wel met recht rug, rust in je kop en een oprechte lach van binnenuit.
Jij en de wijze supervrouw in jou;
zelf, maar nooit meer alleen.

 

Leave a Reply