veranderingskracht, changemaker, Wenske Pasman, energie inspiratie

Oude indianen huilen niet – een gedicht

Een gedicht over veranderingskracht en hoe jij het gebruikt in de dualiteit van je leven.

 

We schudden onze hoofden en draaien weg

bij het zien van zoveel pijn door onrecht.

We roepen naar onze kinderen

om alsjeblieft! stiller te zijn.

Omdat hun joelende enthousiasme in onze oren

teveel is bij de kakofonie aan geluid in onszelf.

 

Het breken van ons hart

het ruizen van verontwaardiging

het stemmetje dat zacht ook eigen behoeften noemt

overstemd door het tetterende vermaan over alles we kunnen

maar niet deden

en wat er nu vooral nog moet worden gedaan.

 

Op zulke momenten waarin we ons fijn geknepen voelen

geplet tussen de indrukken van buiten

en de impulsen van ons innerlijke zijn.

Dan doen we wat we zo goed kunnen.

Rechten ons rug, steken onze kin omhoog en nemen een diepe ademteug

om door te kunnen gaan.

 

Oude indianen huilen niet

leerde onze vader mij.

Maar hij liet me ook proeven hoe zilt zoete tranen zijn.

 

Deze dubbelheid is in alles

binnen en buiten, licht en duister

is een voortdurende dualiteit.

En ergens daartussenin sta jij.

 

Niet wetend waar te beginnen

om meer of beter te kunnen doen

voor een ander.

Niet wetend waar te stoppen

om rustig en voldaan te kunnen zijn

voor jezelf.

 

Terwijl jij juist de schakel bent

de verbinding tussen hier en daar

boven en onder

en de generatie van morgen.

Het instrument waarop precies weerklinkt

wat gehoord mag worden

gezien en gedaan moet zijn.

 

Zodat vanuit dit nieuwe licht

het menselijke perspectief.

veranderingen kunnen ontstaan

transformaties worden doorgaan.

Naar een vorm van meer en beter

rustig en voldaan

voor ieder in jouw omgeving

en ons allemaal.

 

Dát doe jij.

Enkel door krachtig en bewust

midden in je leven te staan.

 

 

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.